shorter of breath and one day closer to death

Παρασκευή πρωί.

Λίγα λεπτά πριν τις 8. Λίγο προτού ξεκινήσω για δουλειά. Το μόνο που σκέφτομαι είναι, "όχι πάλι". Το μόνο που σκέφτομαι είναι ότι κάθε εβδομάδα επαναλαμβάνεται σχεδόν απαράλλακτη με την προηγούμενη, με την επόμενη.

Ο χρόνος περνάει. Χωρίς να αφήνει σημάδια. Χωρίς να αφήνω εγώ σημάδια. Θαρρείς και κάθε λεπτό που περνάει, σβήνεται λίγη από την ύπαρξή μου.

Πώς να ξεκινήσει μια ημέρα καλά, όταν ξεκινάει με γνήσια ααπόγνωση; Ή απλά, όταν ξεκινάει με την απλή Γνώση, ότι όλα τελειώνουν σιγά - σιγά, κι εσύ δεν πρόλαβες ούτε ένα ψίθυρο να αφήσεις πίσω σου, γιατί...ήσουν πολύ απασχολημένος ή πολύ κουρασμένος με το απλά να προσπαθείς να βγάλεις την ημέρα...και την απόμενη ημέρα...και ακόμα μία ημέρα. Και κάθε ημέρα ίδια κι απαράλλακτη, μέχρι το τέλος.

Εντάξει.

Ξέρω τι έχω πει κατά καιρούς, για γάμους, παιδιά κτλ. κτλ.

Ωστόσο.

Θέλει κανείς να με παντρευτεί; Μιλάμε για λευκό γάμο βέβαια. Όχι ότι πρέπει να το μάθει ο κόσμος ούλος...

Ειλικρινά. Ποιος έχει ανάγκη να κοροιδέψει τον εαυτό του και την κοινωνία τόσο πολύ ώστε να μπει σε ένα γάμο; Για να κάνει την Μαμά περήφανη;

Εγώ μέσα...

Ωωωωωχ...έλεος. Μόλις διάβασα ό,τι έγραψα. Πολύ μικροαστικό...χαχαχα.

Εντάξει, ίσως έχω μεθύσει - λίγο.

θάνατος στους εσωστρεφείς

Για κοίτα, σκάω μύτη μόνο για να κάνω εμπρηστικές δηλώσεις. Εμπρηστικές...Εντάξει, απλά πομπώδεις.

Η απελπισία μου, η απογοήτευσή μου μ'έχει καταστήσει για πρώτη φορά εδώ και πολύ καιρό, στα πρόθυρα δακρύων. Ό κόσμος στον οποίο ζω δεν είναι ο δικός μου κόσμος. Έχω το δικαίωμα να τον απορρίψω; Νομίζω ότι το έχω, γαμώτο, γιατί στο κάτω-κάτω την δική μου ζωή γαμάω.

Σίγουρα αυτό το μπλογκ δεν αξίζει το ξέσπασμα της οργής που καταπιέζω μέσα μου κάθε ημέρα της εβδομάδας. Κάπου όμως πρέπει να τα πω. Τα λέω εδώ γιατί κανείς δε με ξέρει, άρα κανείς δεν έχει προσδοκίες από εμένα. Και τι προσδοκίες...

Έχετε βρεθεί ποτέ σε επαγγελματικό περιβάλλον όπου...πώς να το θέσω; Όλες αυτές οι κουτσομπολίστικες ερωτήσεις : "με ποιον είσαι;" "τι έκανες χθες το βράδυ; "ποιος είναι αυτός που είστε μαζί;" "να σου βρούμε κανέναν" (η προσβολή σε αυτά τα φιλότιμα σχόλια! θαρρείς κι εγώ αν ήθελα δε θα μπορούσα να βρω μόνο μου, thank you very much."

Εντάξει, γαμώτο, το παραδέχομαι, και πώς να το κρύψω άλλωστε; Είμαι ντροπαλό παιδί, συνεσταλμένο. Έχω δυσκολία να κάνω "κουβεντούλα". Έχω δυσκολία να αποκαλύψω προσωπικά δεδομένα. Εδώ και ενάμιση χρόνο, μετά τη δουλειά νιώθω τόσο ψυχολογικά εξασθενημένος που δεν έχω όρεξη να βγω! Ω λα λα! Πρέπει να έχω κάποιο σοβαρό πρόβλημα (που έχω αλλά δεν το συζητάμε) Πρέπει να τρέχει κάτι μ'εμένα, κάτι στραβό...Νέο παιδί, και να μην θέλει να κάνει τίποτα...να κοιμάται όλη μέρα...ντροπή!Καλά να πάθω που έκανα το λάθος να πω την αλήθεια - ποτέ η ειλικρίνεια δεν μένει ατιμώρητη. Έχω μια ιδέα! Ας μαζέψουμε όλους αυτούς τους εξωγήινους, τους ντροπαλούς, τους ακοινώνητους, τους τεμπέληδες, τους βαριεστημένους...ας τους μαζέψουμε και ας τους πάμε στην πλατεία του χωριού να τους κρεμάσουμε προς παραδειγματισμό. Θα περίμενες ότι οι δήθεν μορφωμένοι άνθρωποι κοιτούν πέρα απ'την γαμημένη επιφάνεια, πέρα απ'το κουτσομπολιό και την εικόνα. Σκατά, τετοια μικροπρέπεια και χωριατιά δεν πρέπει να υπάρχει όσο στον κόσμο των εκαπιδευτικών.

Και προσοχή: αυτοί οι άνθρωποι, που δεν έχουν καμία μα καμία ανοχή έστω και για την ελάχιστη από τα κοινωνικά πρότυπα παρέκκλιση, μια παρέκκλιση που δεν ενοχλεί κανέναν (την δουλειά μου την κάνω, είμαι υπεύθυνο άτομο και ευγενικό, αν μπορώ εξυπηρετώ), αυτοί οι άνθρωποι διδάσκουν τα παιδιά σας. Νόμιζα ότι όταν μεγαλώνεις είσαι ελεύθερος να είσαι ο εαυτός σου, να είσαι ξεχωριστός. Κι όμως, ακόμα και τώρα ρε γαμώτο, αν δεν βγήκες απ'το ίδιο εργοστάσιο παραγωγής με όλα τα άλλα μοντέλα, σε απορρίπτουν.

Δε θέλω το παιδί μου να μεγαλώσει σε αυτόν τον ρηχό σκατοκόσμο. Όπου απ'τη μία παπαγαλίζουν για "βελτίωση" και "εσώτερο εαυτό" και "εσώτερη ενέργεια", κι από την άλλη σου λένε: εσύ τι πρόβλημα έχεις και δεν είσαι ένα με την μάζα; Τους πέρασε άραγε ποτέ απ'το μυαλό τους ότι ίσως, κάποτε, όταν ήμουν παιδί, δηλαδή όταν ήμουν πιο σοφός, ότι ήταν επιλογή μου;

Και σαν δε φτάνει έρχομαι σπίτι και μαλώνω και με την μάνα μου. Ω ρε γλέντια. Ναι, ρε γαμώτο, ξέρω τι πρέπει να κάνω, τι είναι το σωστό. Παρόλα αυτά, θέλω να ζήσω σε μια ξύλινη καμπίνα στα δάση. Αυτό είναι το όνειρό μου, αυτή η φιλοδοξία μου. Δε θέλω το ιερό τρίπτυχο: δουλειά - σπίτι - οικογένεια. Δε θέλω τα μεσημεράδικα και τα κουτσομπολιά. Δε θέλω τις κακεντρέχειες και τις δήθεν εξυπνάδες. Θέλω να μπορώ να είμαι ο απλός, ήσυχος εαυτός μου και θέλω να μην προσπαθούν οι άλλοι να με αλλάξουν. Συγνώμη, τα κομμωτήρια, η γυμναστική, τα κουλτουριάρικα χόμπι, τα ρούχα, οι ανούσιες φλυαρίες, τα βιβλία αυτοβελτίωσης, δε με κάνουν να νιώσω καλύτερα για τον εαυτό μου.

Ε...σκοτώστε με.

tza...

Πόσο καιρό έχει;

Και πότε πρόλαβε και χειμώνιασε...και ξανακαλοκαίριασε...και θα ξαναχειμωνιάσει...

Πάμε πάλι από την αρχή. Και δεν υπάρχει τίποτα ανακουφιστικό σε αυτό. Τι άλλο θα έλεγα; Με ξέρετε πια...Μαύρη μαυρίλα πλάκωσε.

Πρότεινε ένας γνωστός να καταπολεμήσω την έλλειψη πίστης μου κτλ. με διαλογισμό παύλα γιόγκα. Χμμμ...Τόσο εύκολο να είναι; Δεν το κόβω. Ίσως για κάποιους να είναι. Για κάποιους που έχουν πίστη (στον εαυτό τους κυρίως). Διαλογισμός, γυμναστήρια...Κομμωτήρια...Τους κάνει να νιώθουν καλύτερα για τη ζωή τους. Μπορεί μια βαφή να δώσει νόημα στη ζωή σου; Προφανώς.

Δεν το λέω δηκτικά - αν και έτσι μοιάζει πάντα, το ξέρω. Ίσα ίσα που ζηλεύω τέτοια άτομα. Ας πούμε έχω πλήρη επίγνωση του πόσο fucked up είμαι. Μακάρι να με παρηγορούσε ένα γυμναστήριο ή οτιδήποτε. Τώρα ούτε ένα καλό βιβλίο δεν αρκεί. Μη μου πείτε για ένα καλό γ...ήσι. Τό'χω ξεπεράσει αυτό το στάδιο. Νομίζω. Δηλαδή. Πάντως κι εγώ το βάφω το μαλλί (διακριτική αλλαγή θέματος; χαχαχα...)Κόκκινο, αν αναρωτιέστε...

Αυτό που ήθελα να πω ήταν: είχε στο ραδιόφωνο το Hard Sun από Eddie Vedder από το soundtrack του Into the Wild, της ταινίας του Sean Penn? Την ταινία την έχω δει δύο φορές. την πρώτη μού'ρθε να βάλω τα κλάμματα γιατί η αίσθηση της ελευθερίας που απέπνεε ήταν υπέροχη. Πρόσφατα, την ξαναείδα. Ο κυνισμός προσωποποιημένος. Ήμουν σε στυλ: ωραία, και τι κατάλαβε ο τύπος; Επάνάσταση ήταν αυτό, ή εφηβική αφέλεια;

Το θέμα είναι ότι αλλοιώνεσαι. Μπορεί να πιστεύεις ότι εξελλίσσεσαι, στην πραγματικότητα αλλοιώνεσαι. Έτσι νιώθω. Μια ζωή. Απλά μαζεύεις πράγματα, εμπειρίες θαρρείς και είναι συνάλλαγμα κάποιου είδους. Που είναι. Αν συζητάς με κάποιον νέο, λες έκανα εκείνο, έκανα το άλλο, και θαυμάζει ο άλλος. Πωπω, λέει, με τι γκόμενα/ο έμπλεξα, και γαμώ, πολύ ψαγμένο το άτομο κτλ κτλ. Μόνο εμένα με αγχώνουν οι πολλές εμπειρίες; Κάντο, και μη το λες. Ή οτιδήποτε. μΙα εμπειρία πρέπει να σε κάνει καλύτερο, πιο ώριμο κτλ κτλ. Όχι να σε κάνει ψωροπερήφανο...

Τελος πάντων. Εγώ ακόμα τα βλέπω όλα μαύρα. Τώρα που άρχισε η δουλεία, ακόμα πιο μαύρα. Πρέπει να προσποιούμαι κάθε μέρα. Το πρωί ξυπνάω, ξέροντας ότι το τέλος πλησιάζει κι εγώ δεν έχω κάνει τίποτα παρά μόνο αυτό που θέλουν οι άλλοι. Σχολείο, πανεπιστήμιο, δουλειά, αυτοκίνητο...Δεν παντρεύομαι ρε. Είναι η μόνη άρνηση που μού χει μείνει. Αυτό, και η κοσμάρα μου...Είναι το μόνο μέρος που αισθάνομαι ο εαυτός μου. Δυστυχώς, ούτε να γράψω πλέον μπορώ (αν μπορούσα ποτέ, φυσικά)Εννοώ, δεν υπάρχει τίποτα, ούτε έμπνευση, ούτε φαντασία, και χωρίς φαντασία μόνο θάνατος υπάρχει για μένα.

Α ρε γαμώτο...

Πάλι καλά σήμερα ξεκινάει το Supernatural στην Αμερική...Κι έρχεται Παρασκευή.

Σας φιλώ γλυκά στη μούρη.

ΛΥΠΑΜΑΙ ΠΟΛΥ...ΑΛΛΑ ΕΙΜΑΙ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗΣ ΜΕΣ ΣΤΗΝ ΨΕΥΤΙΑ ΜΟΥ...

Anatomically speaking...

I think I might have a confession to make.

I just wrote male instead of make, how’s this for subconscious etc etc?

Well, I am sorry to have to say this, but, well…

I’m a girl, you see. Or…I wouldn’t say exactly a girl. I’m a guy trapped in a female body. I think. I’m definitely not a girl. But I have come here, presenting myself to you, through my name, as a guy. I’m SO fucking sorry to have done this. It wasn’t devious in any way. I’m SO sorry some of you might have opened up to me, because the general idea was that I was a guy. I’m SO sorry that you might have been inclined to do so because you thought I was a guy, and that was it. Alone.

I know I’m gonna lose many (or all of you) like this. I know this might mean I’ll never post here again. I know that I will continue to be who I was until now. I know i'll be alone.

I just want everybody to know, the words that came out of my mouth , of my fingertips, they were the words and the thoughts of an honest person. From someone who perceives himself as a boy. I feel I am a gay boy. Trapped in a girl’s body. I don’t know if this had anything to do with any characteristics you might have seen here. I don’t know if what I said as Orestes made u feel awkward. But every single bit of it was true, and honest and there was no way for me to express how I felt in any other way.

Why is it possible now? Because I’ve come to value honesty more than anything else. Than what you are inside. You have to be true, and I’m so sorry if u feel I’ve let u down, I’ve mocked and belittled you and offended you. I’m so sorry I didn’t do this earlier. But I came to value and love the friends I’ve made here, and I will miss all of you, and I know this is my penance. Losing you for the lie I’ve told. Which wasn’t a lie at all. Cause when I close my eyes and picture myself, it’s always the image of a boy. Everything is according to this: my tastes, my loves, my concerns. I’m a homosexual boy inside and how fucked up is this, right? Talking about major body dysmorphic disorder, right? And you know what’s the “perceived defect in my physical features I’m excessively concerned and preoccupied about”? Me being a female. GAWD. I can’t even spell this, u know?

OK, well, I realize what this means. You’re gonna hate me all and go away. I deserve your hatred. I deserve anything you have to give me. I’m sorry I was afraid of being honest in the first place.

I’m sorry for the lies this made me say, perhaps. It wasn’t my intention to deceive you or anything. Really. To be honest, this is the only time I’ve really felt like myself. I’m sorry. I would love it if nothing changed around here, that you could accept and forgive my lies, but I do understand how u might feel. This changes nothing of what I’ve said or wrote. Of my feelings or thoughts. Maybe it makes more sense now, maybe it doesn’t. I feel so lost.

But yes. You could also say that “I’m a cheap and nasty fake.”

I’m really sorry. And I hope you can forgive my weakness. Everyone, especially my Greek fellows. Especially of them I ask forgiveness. Why is this written in English? My apology would be crude if written in Greek. I’m sorry. I'm still, and always will be Orestes. Which is the name of who I wanted to be. Of who I've written as me. The real me.

I'm so sorry.

Ρε παιδιά, τι γίνεται εκεί κάτω με τις φωτιές; Φρικάρω με αυτά που βλέπω...

Είστε όλοι καλά;